Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) Cumhurbaşkanı olarak görevim Mayıs 2005 itibarıyla sona eriyor ve bir kez daha bu göreve talip olmak niyetinde değilim.

Sadece Kıbrıs Rum halkı tarafından seçilmiş olan Rum Lideri Papadopulos'un tüm Ada'ın Cumhurbaşkanı sıfatıyla ve tüm Kıbrıs nüfusu adına konuşma yetkisine haiz olduğu iddiasıyla BM Genel Kuruluna hitap etmesine bir kez daha müsaade edilmiştir.

Bu, pekala KKTC Cumhurbaşkanı olarak size yazdığım son mektup olabilir. Bu nedenle bu fırsatı değerlendirmek suretiyle size son kırk yılını Ada'da yaşamakta olan ve Ada'nın müşterek sahipleri olan iki halkın siyasi eşitliği temeline dayalı siyasi bir düzenleme yoluyla Kıbrıs'a sürdürülebilir denge ve barışı getirmek için harcamış olan bir kimse olarak ve yine Sayın Papadopulos'un 29 Eylül 2004 tarihinde BM Genel Kurulunun 59. oturumunda yapmış olduğu konuşmaya atıfta bulunarak sizinle görüşlerimi paylaşmak istiyorum. Umarım bana ve bu kapsamlı mektubuma tahammül gösterirsiniz, çünkü şiddetle inanıyorum ki şu anda Kıbrıs'ta "sözde çözüm" doğrultusunda takip edilmekte olan yol ve gidişatı değiştiremezsek gelecekte Ada'yı ve bölgeyi daha ciddi dengesizlik ve sorunlara taşıyacak bir zemin yaratmış olacağız.

Öncelikle, bir kez daha vurgulamak istiyorum ki, yüzde yüz Rumlardan oluşan bir yönetimin Kıbrıs Cumhuriyetinin meşru hükümeti olduğu şeklindeki Rum iddiasının hiçbir hukuki dayanağı yoktur. Bu Cumhuriyet 1959/60 Uluslararası Kıbrıs Antlaşmaları yoluyla 16 Ağustos 1960 yılında kurulmuş olan ve her bir kurucu ortağa diğeriyle eşit siyasi hak ve yetkiler tanıyan bir Ortaklık Cumhuriyetiydi. Buna göre ortakların her biri kendi ayrı temsilcilerini ayrı seçim yoluyla belirleyecek ve herhangi birinin diğeri hakkında söz söyleme veya onu temsil etme hakkı bulunmayacaktı. Gayet iyi bilindiği üzere, Başpiskopos Makarios ve "lider" takımının, BM Belgesi olarak yayınlanmış bulunan meşhur Akritas Planı (Belge No: A/33/115; S/12722 tarih 30 Mayıs 1978) uyarınca Ortaklık Cumhuriyetine karşı gerçekleştirdikleri darbe nedeniyle Ada'da 1963 yılından beridir böyle bir ortak bir hükümet olmamıştır.

Kıbrıs meselesinin yıllardan beridir çözülememiş olmasının temel nedeni budur. Bu tek ayaklı "ortaklık devletinin" önce AB'ne aday, ve şimdi de tam üye kabul edilmesi, netice itibarıyla Kıbrıs Türklerini kayıtsız şartsız Rum yönetiminin iradesine teslim etmeyi içermeyecek bir çözümün yolunu tıkamıştır.

Bu kısa açıklamadan sonra Sayın Papadopulos'un BM Genel Kurulunda yapmış olduğu konuşma hakkındaki görüşlerimi daha etraflıca ortaya koymak istiyorum:

Bu "günah" nedeniyle 30,000 Kıbrıs Türkü 103 köyü boşaltmak ve daha emniyetli bölgelere sığınmak zorunda bırakıldı. Bir yerden diğerine taşınmak Rum polisi ve ona bağlı silahlı kişiler tarafından kaçırılma riski taşıyordu. Dönemin BM Genel Sekreteri 12 Aralık 1964 tarihli Güvenlik Konseyi raporunda 1 Eylül 1964-12 Aralık 1964 döneminde 209 Kıbrıs Türkünün kaybolduğunu ve bunların canlı olarak buluma ihtimalinin zayıf olduğunu yazmıştı! 1964-1974 dönemindeki ölü ve yaralı sayısı binden fazladır. Buna rağmen selefleri gibi Sayın Papadopulos da bu dönmede tek bir Kıbrıslı Türk öldürmediklerini, Kıbrıs sorununun 1974'te Türk askerinin Ada'ya gelişiyle başlayan bir işgal sorunu olduğunu, işgal nedeniyle yerlerinden edilen insanlara evlerine yerlerine dönme hakkı tanınması gerektiğini ve mal-mülk sahipliğinin her ne pahasına olursa olsun saygı gösterilmesi gereken bir insan hakkı olduğunu ileriye sürme pişkinliğini gösterebiliyor! 1963-1974 döneminde 103 köyden sürülen Kıbrıs Türklerinin mal-mülk hakları; ve 1975 Nüfus Mübadelesi Antlaşması gereğince her şeyini Güneyde bırakan Kıbrıs Türklerinin mal-mülk hakları Rum liderliği için hiçbir anlam ifade etmiyor. Papadopulos'un, Kıbrıs Türklerinin mal-mülk konundaki taleplerinin Kıbrıs meselesinin çözüm sonrasında ele alınacağı şeklindeki sözleri kayıtlara geçmiştir. Bu da demektir ki Kıbrıs Türklerinin mal-mülk konusundaki talepleri sonsuza kadar ele alınmayacaktır, çünkü yukarıda da ifade ettiğim gibi Rum tarafının çözüm vizyonunda Kıbrıs Türkleri "azınlık" olarak yer almaktadır ve bu vizyon sonsuza kadar gerçekleşemeyecektir!

Sayın Papadopulos (ismini çalıp varlığını ortadan kaldırdıkları Cumhuriyeti kastederek) "Kıbrıs Cumhuriyeti BM sisteminin güçlendirilmesinden yanadır" diyor. Öyle ise, BM platformlarında tüm Kıbrıs'ı temsil ettiğini ve "sorunun" 1974 yılında Türkiye'nin Ada'ya gelmesiyle başladığını iddia ederek BM sistemini istismar etmekten vazgeçmelidir. Meselenin 1974'ten 11 yıl önce başlamış olduğunu en azından BM biliyordur, çünkü Kıbrıs Türklerinin tümden yok edilmelerini önlemek üzere UNFICYP'in Kıbrıs'ta konuşlandırılma tarihi Mart 1964'tür.

Sayın Papadopulos İsrail-Filistin meselesi hakkındaki görüşlerinde samimiyse, Kıbrıs meselesine yeniden bakarak Kıbrıs'ta şiddetin ancak 1974 yılında, Türk askerinin gelişiyle sona ermiş olduğunu ve bu sayede sadece Kıbrıs Türklerinin değil, on binlerce Rumun da hayatlarının kurtarılmış olduğunu görmesi zamanı gelmiş demektir. Dönemin AKEL (Rum komünist partisi) Genel Sekreterinin, 10,000 AKEL mensubunun "Yunan cuntasının idam listesinde" yer aldığı şeklindeki sözleri kayıtlara geçmiştir! Demek ki Sayın Papadopulos'un İsrail-Filistin uyuşmazlığı için öngördüğü "şiddetin kontrol altına alınması" ameliyesi Kıbrıs'ta çoktan gerçekleşmiştir, çünkü Türkiye'nin bin can pahasına ortaya koyduğu fedakarlık sayesinde Ada'da barış ve istikrar hakim olmuştur.

Sayın Papadopulos tüm insanlığın yaşam koşullarının mümkün olduğunca geliştirilerek normal bir seviyeye yükseltilmesi konusuna daha çok ağırlık verilmesini istediğini söylüyor! Ne soylu bir istek! Oysa Kıbrıs'ta kırk yıldır Kıbrıs Türklerini dize getirmek için sürdürdüğü politika, ve hatta şimdi AB çevrelerinde AB'nin referandumda "evet" demeleri halinde Kıbrıs Türklerine verdiği sözün gereği olarak Kuzeye yönelik ambargoları kaldırmasını önlemek için sürdürdüğü politika bunun tam tersidir. BM bu denli iki yüzlü bir yaklaşıma geçit vermemelidir.

BM'nin ve AB'nin "Kıbrıs meselesi" ne tarafsız ve doğru bir teşhis konulması hususuna gerekli ehemmiyeti göstermemiş olmaları bir talihsizliktir. Bu mesele 1974 yılında Türkiye'nin Ada'ya gelmesiyle başlayan bir meselemidir; yoksa "Kıbrıs Türk ortağı" baskı altında tutarak veya tümden ortadan kaldırmak suretiyle, bir ortaklık Cumhuriyeti şeklinde kurulmuş olan Kıbrıs Cumhuriyetini bir Rum Cumhuriyetine dönüştürmek şeklindeki mütemadi Rum-Yunan çabasının yarattığı ve sürdürdüğü bir mesele midir? Bu iki versiyon için haliyle farklı çareler üretilebilir. Kıbrıs Türk ortağın eşit egemen statüsünün ve Kıbrıs Türk halkının "Self -Determinasyon" hakkının tanınması meselenin çözülebilmesi için doğru mecrayı teşkil edecektir. Tarafların; coğrafi ayrım, nüfus mübadelesi, siyasi eşitlik ve en üst düzeyde uluslararası alanda işbirliği hususlarında teoride de olsa anlaşmış olmalarıyla sorun aslında yarı yarıya kendi kendini çözmüş vaziyettedir. İlgili tüm tarafların mutabık kaldıkları ve 24 Nisanda yeniden tescil edilmiş olan diğer bir husus ise bir tarafın diğeri adına konuşma ve diğerini temsil etme hakkı bulunmadığıdır. Bu durumda Sayın Papadopulos bütün bu gerçekleri göz ardı ederek nasıl hala daha BM toplantılarında Kıbrıs Cumhurbaşkanı olarak konuşabiliyor! O sadece kendini seçen Rumların Cumhurbaşkanıdır ve Kıbrıs Türkleri adına konuşma yetkisi yoktur. Kıbrıs Türkleri en az 40 yıldır Rum-Yunan ikilisinin kendilerine yönelik kolonizasyon tehdidiyle karşı karşıyadır. Bu tehdit dinmek bilmeksizin devem etmektedir çünkü Rumlar, Kuzeydeki Kıbrıs Türklerini de yönettikleri iddiasını hala daha sürdürebilmektedirler. Dünya, Rum tarafına böyle bir hakkı bulunmadığını, her iki tarafı da eşit biçimde etkilemekte olan mal-mülk meselesinin (ki çoktan çözümlenmiş olması gerekirdi) global mal-mülk değişimi ve adil tazminat yöntemiyle çözümlenebileceğini, Rumların toplu halde Kuzeydeki mallarına dönmesinin ileride olası barışçıl bir birlikteliği tehlikeye atacağını söyleyerek bu tehlikeyi ortadan kaldırmalıdır.

Tüm ilgili taraflar için ne mutlu ki mal-mülk meselesinin her iki tarafı da etkilediği ve bu meseleye siyasi bir çözüm bulunması gerektiği Rum Baro Başkanı tarafından da telaffuz edilerek kayıtlara geçmiştir.

Rum Yüksek Mahkemenin, bir Kıbrıslı Türkün mallarının iadesine ilişkin kararı hakkındaki görüşü sorulan Rum Baro Başkanı şunları söylemiştir (Cyprus Mail, 29Eylül 2004):

BM Genel Sekreterinin S/5764 sayılı ve 15 Haziran 1964 tarihli raporunda ise şu ifadeler yer almaktaydı:

Aşağıda 1974 Yunan askeri darbesi ve onu takip eden Türk müdahalesi dönemine ait uluslararası basından alıntılara yer verilmektedir:

Bu sözler Yunan Cuntası tarafından darbe sonrasında Kıbrıs "Cumhurbaşkanı" yapılan Sampson'un Türk müdahalesi neticesinde bu görevi terk ederken söylediği sözlerdir:

1968 yılından bu yana müzakere yaptığım liderlerin tümünün pozisyonun bu olduğu benim tespit ettiğim bir görüştür. (Kıbrıslı Rumlar tarafından gasp edilmek ve Enosis’e geçmek için yıkılan) Ortaklık devletinin Kıbrıs Rum kanadı “meşru Kıbrıs Cumhuriyeti” olarak muamele gördüğü sürece bunu başardıklarını ve kimsenin onları “tüm ada üzerinde meşruluk iddiasından” yoksun bırakamayacağını düşünmektedirler. Bir başka deyişle, Kıbrıslı Rumlar kendi lehlerine dönüşmüş bir mesele üzerinde anlaşmaya varmayı reddetmektedirler. “Kıbrıs’ın meşru hükümeti olmak” için Kıbrıslı Türklere ihtiyaçları yoktur çünkü – hukukun üstünlüğüne ve gerçeklere aykırı olarak – ilgili taraflarca bu şekilde muamele görmektedirler. Öyleyse, kendilerine uyguladıkları izolasyon neticesinde kaçınılmaz olarak çökeceğine inandıkları ve bekledikleri Kıbrıslı Türklerle neden yeniden ortaklık kursunlar. Maalesef, uzun süre insan hakları ihlali yaptıklarını tamamen göz ardı ederek Kıbrıs Rum tarafını kabul edenler, Kıbrıslı Rumların, politik görüşlerini empoze etmek istediği Kıbrıslı Türklerin direnişini “uzlaşmazlık” olarak nitelemektedirler. Böylece, Rumlar “Kıbrıs Hükümeti” unvanında uzlaşmayı reddetmekte ve Kıbrıslı Türklerin kendilerine bu unvanı hiçbir zaman bırakmayacağını bilmektedirler.

İngiltere Başbakanı Harold Macmillan daha sonra şunları teyit etmiştir:

Görüşmeler esnasında, Kıbrıs’ta iki halk olduğu ve yeni, iki kesimli bir ortaklık altında bu, iki eski ortağın ve siyasi eşit halkların iki kesimli bir ortaklık çerçevesinde yeniden birleşecekleri maddesinin Annan Planına konması yönündeki önerimin Kıbrıs Rum kesimi tarafından tamamen reddedildiğine burada değinmem gerekir. Bana, “İki toplumdan oluşan yalnızca bir halk vardır” dendi. Dolayısıyla, bugüne kadar Kıbrıs Rum tutumunda hiç bir değişiklik olmaması üzücüdür.

Ülke, Kıbrıslı Rumların, Kıbrıslı Türklerin vatanını bertaraf etme ve iki toplumlu ortaklık Cumhuriyetini bir Rum Cumhuriyetine dönüştürme girişiminden dolayı bölünmüştür. Ülke, Kıbrıslı Rumların tüm adanın hükümeti oldukları iddiasını bir kenara atmak şartıyla Kıbrıslı Türklere Kuzey’de iki kesimli güvenli bir vatan hakkı teslim edilmesiyle tekrar birleştirilebilir.

Eğer egemenliğin (1992 yılındaki BM Fikirler Dizisinde ayrıntılı bir şekilde açıklandığı gibi) eşit olarak iki halktan (gasp edilen Kıbrıs Cumhuriyetinin eski kurucu ortakları) meydana geldiği kabul edilirse, iki kesimli federasyon/konfederasyon kurulması ve adayı bu çatı altında birleştirmek oldukça kolay olacaktır. Yeniden birleşme için gereken tek şey Kıbrıslı Rumların Kıbrıs’ın meşru hükümeti oldukları (veya bunun Kıbrıslı Türkler tarafından kabul edileceği) düşüncesinden vazgeçmeleridir. Kırk yıldır bir anlaşmayı engelleyen bu düşüncedir. Kıbrıs’taki sorunun üniter bir devleti ve Kıbrıs ulusunu bölme girişimi olduğuna inandırılarak yanlış yönlendirilen hükümetler, hiç bir zaman üniter bir devlet ve Kıbrıs ulusu olmadığı gerçeğini, ve Kıbrıslı Rumların ortaklığı ele geçirerek bir Rum Cumhuriyetine dönüştürmeye karar vermeleri nedeniyle ayrılanların ortaklık devletinin iki kurucu ortağı olduğunu görmelidirler. Bu, uluslararası camiada bir çokları tarafından ılımlı kabul edilen eski Kıbrıs Rum Başkanı Glafkos Kliridis’in aşağıdaki sözleri ile doğrulanmaktadır:

Sayın Papadopoulos ayrıca, “yerleşiklerin” adadan ayrılmasını istemektedir. Yerleşikler olarak adlandırdığı kişiler, KKTC ve Türkiye arasında Kıbrıs Türk ekonomisindeki işçi açığını kapatmak için yapılmış anlaşma uyarınca adaya gelen Türk erkek ve kadınlarıdır.

Kuzey Kıbrıs’ta beş yıldan fazla kalan ve ekonomi ve toplum ile bütünleşen bu kişilerin bazıları KKTC vatandaşlığını kazanmıştır. Bazıları yerli kızlarla evlenmiş ve bugün üniversite yaşı gelmiş çocukları vardır. Ülkenin ekonomisine katkıda bulunmuşlar ve KKTC’yi KKTC yapan hayatın bir parçasıdırlar. Onlar olmasaydı ekonomi çökecek, tarım ölecek, inşaat sektörü durma noktasına gelecek, ve turizm, Kıbrıslı Rumların yarar sağlamak isteyeceği bir boşluk yaratacak şekilde küçülecekti.

Beş yıldan fazla ülkede çalışan ve sonunda ülke vatandaşı olmaya hak kazanan göçmenlerin ve “yabancı işçilerin” durumu tüm dünyada kabul edilen bir uygulamadır. KKTC bunun dışında tutulmamalıdır.

Gerçekten, Kıbrıslı Rumların eski Cumhurbaşkanı Glafkos Kliridis’in kızı, aydın bir Kıbrıslı Rum siyasetçi olan Bayan Katy Kliridis’in 25 Ağustos 2004 tarihinde günlük Türk gazetesi “Kıbrıs”a yapmış olduğu açıklamada bu kişilerin Sayın Papadopoulos’un istediği şekilde: Kıbrıs’tan atılmak şeklinde muamele görmemesi gerektiğini söylemiştir. Katy Kliridis söyle demiştir:

Yıllarca ve 1960 yılından itibaren Kıbrıs Rum kesiminde Rum askeri birliğinde görev yapan bir çok askere Kıbrıs pasaportu ve vatandaşlığı verilmiş ve 1963 yılında bize yapılan saldırıya hazırlık amacıyla adada tutulmuşlardır. Bu genç adamların bir çoğu 1974 savaşında saklı olarak bulunmuşlar ve bazıları bizzat benim tarafımdan Kıbrıs Rum tarafına teslim edilmişlerdir. Nüfusu artırmak için yaklaşık 20,000 “Pontuslu Rum” adaya getirilmiş ve aynı amaç için Rusya’dan ve başka yerlerden gelen Ortodoks Hristiyanlara Kıbrıs vatandaşlığı verilmiştir.

1963 saldırısından sonra bize zorla kabul ettirilen ekonomik kısıtlamalar nedeniyle adadan göç eden Kıbrıslı Türklerin sayıları küçümsenemez. Birçok Kıbrıslı Türk yüksek öğrenimi, üzerlerine empoze edilen izolasyonlardan kurtulmak için bir vasıta olarak görmekte ve iş bulmak için adadan ayrılarak özellikle Türkiye, İngiltere ve son zamanlarda da ABD’ye gitmektedirler ve bu da beyin göçüne neden olmaktadır. Dolayısıyla, teknik işlerde, veya inşaat, turizm ve tarım sektörlerinde çalışabilecek pek Kıbrıslı Türk kalmamıştır. Ancak, yeterli sayıda Kıbrıslı Türk olmayan işlerde çalışan sözde “yerleşikler” olmasa ekonomik hayatımız durma noktasına gelir.

Sayın Papadopoulos’u ve AIHM’de dahil olmak üzere tüm ilgili tarafları, Kıbrıs Rum Baro Başkanının, mal-mülk sorununun siyasi olarak çözülmesi gerektiği ve mahkemelerin siyasi gerçekleri göz ardı ederek karar veremeyeceği şeklindeki hükmünü kabul etmeye davet ediyoruz.

Sayın Papadopoulos, fonksiyonel bir ekonomi için temel teşkil eden yapı, fonksiyonel ve işleyebilir bir yeni devlet yönetimi, toprak ve mal-mülk konularının AİHM’nin kararları doğrultusunda çözülmesini, ve “göçmenlerin” insan haklarına saygı istemektedir. Tüm bunlar, Kıbrıslı Rumların görüşlerinin ışığında ortaya konan 1974 yılına kadar Kıbrıs’ta aksayan birşey olmadığı; herşey barış içindeydi vs; Kıbrıs hükümetinin %100 Kıbrıslı Rumlardan oluştuğu; gerekli olanın bu konularda Kıbrıs Rum tarafının memnun edilmesi olduğu, Papadopoulos’un yeni bir ortaklık şeklindeki bir çözümün peşinde olmadığını ancak sadece Rum idaresinin Kuzey’e genişlemesini; diğer bir değişle 1974 öncesine dönmenin peşinde olduğunu göstermektedir.

Ve diyor ki, "bir çözümde yaşayacak olan insanlar kendileri için neyin uygun olduğuna en iyi karar verecek kişilerdir”. Kıbrıslı Türkler kadar Kıbrıslı Rumlar da kendileri için en iyi şeyin ne olduğuna karar vermeye hak sahibidirler. Kıbrıs’ta bu kararlar elde edilecek adil bir çözümle bağdaşmalıdır.

Bunun gerçekleşebilmesi için, yarışmacıların eşit olması ve diğerinin veya tüm Kıbrıs’ın yasal hükümeti olduğunu iddia etmeye devam etmesine artık izin verilmemesi gerekir. Bu durum, Hukukun Üstünlüğü tahtında uygun değildir, ve son 40 yılın gerçekleri böyle bir sahte iddiayı desteklememektedir. Yanlış kavram veya kanuna aykırılık temelinde bir anlaşma her iki partinin boğazından zorla itilse bile uzun süre yaşayamaz. İstenen, doğrudur, istenen sorunun tarafsız teşhisidir; istenen iki tarafın eşitliğine saygıdır, ve Kıbrıslı Türklerin nüfusun sadece %25’i oldukları gibi bir bakış ve onların böyle bir anlaşmada haklarının azınlık olarak korunacağı şeklindeki yaklaşım eşitlik değildir. Kıbrıslı Türkler, ya birleşmeden yan yana yaşayacak iki halktan biridir, veya her iki tarafın iyiliği için uluslararası arenada (birbirine ihtiyacı olan ve saygı duyan iki komşu gibi) işbirliği yapmalarına olanak verecek yeni kalıcı bir ortaklığın ilkeleri üzerinde çalışacak iki ulusal varlıktan bir tanesidir.

Kayıp şahıslar konusunda BM tarafından kurulan Otonom Kayıp Şahıslar Komitesinin faaliyetleri kendi temsilcileri tarafından devamlı olarak sabote edildiğini Sayın Papadopoulos çok iyi bilmektedir. Öldüğü bilinen kişilerin isimlerinin listeden çıkarılmasına devamlı olarak karşı çıkmışlar ve böylece bunu etkisiz diye tanımlayarak Türkiye aleyhine bir propaganda aleti olarak kullanmışlardır. Kayıp Türklerin %90’ı silahsız siviller olup bunlar arasında bebekler, genç anneler, nineler ve 9 aylıktan 4-5 yaşına kadar olan çocuklar, bir köyde hepsi ilkokul öğrencisi olan 11 çocuktur, Rumların ise kayıp oldukları iddia edilen kişilerin %90’ı asker ve silahlı milisler olup çarpışmalarda öldükleri bilinmekte ve yaz sıcağı nedeniyle öldükleri yerde gömülmüşlerdir. Çarpışmaların ilk gününde ölen Rum ve Yunan askerlerinin cesetlerini Rum tarafına göndermeye çalıştık ancak Nicos Sampson’un subayları onları almayı reddetti. Böylece bunlar Türk tarafına gömüldü.

Dahası Rum liderliği, 15 – 20 temmuz tarihleri arasında kendi aralarındaki çatışmalarda ölen Rumlar hakkında bilgi vermemiştir. Bunların bazılarının mezarları KKTC’dedir ve Kıbrıs Rum liderleri bunların gömüldükleri yerleri bildirmeyi sürekli reddetmişlerdir çünkü bütün bu Rumları kayıplar listesine koyarak kendi çatışmalarında dökülen kanları ört bas etmek istemektedirler.

"UNFICYP, 30 yıl önceki statükoyu korumakla görevine devam etmeli” şeklindeki Papadopoulos’un beyanatı, 1963 – 1974 yılları arasında yapılan suç unutkanlığına işaret etmekte ve UNFICYP’in 1964’ten beri Kıbrıs’ta bulunuş nedeninin Kıbrıs Cumhuriyeti’nin iki uluslu ortaklık statüsüne karşı girişilen başarısız Rum darbesini durdurmak olduğu gerçeğini unutmaktır. Bu hafıza kaybı tedavi edilmediği takdirde, ve Rum liderliği Kıbrıs sorununu kendilerinin yarattığını ve bu sorunun (11 yıl sonra) 1974’te başladığını sunmaktan vazgeçmediği, ve Rumların Kıbrıs’ın yasal hükümeti olduğu sahte unvanı devam ettiği sürece sorunun çözülmesine imkan yoktur. Bağışlamaya, uzlaşmaya, yaraların sarılmasına ve adada çözüme giden yol Kıbrıslı Rumların, Kıbrıslı Türklere yaptıkları için özür dileme gereğini duymasından geçer. Simon Bahçeli, Rum tarafında İngilizce yayınlanan Cyprus Mail gazetesinin 4 Kasım 2004 tarihli sayısında film yapımcısı ve yazarı Antonis Angastiniotis’in yaptığı Muratağa, Atlılar ve Sandallar’da 1974 yılında topluca katledilen Türkler ile ilgili filmin Rum basını tarafından yasaklandığını söylemiştir. Gazete, Angastiniotis’in şu sözlerine yer vermiştir:

Sayın Papadopoulos, Kıbrıs’ı “kendi ülkesi” olarak adlandırmakta, ve Türkiye’nin AB ülkeleri tarafından sıkıştırılarak Kıbrıs Rum talepleri karşısında boyun eğmesini ve Kıbrıs’ı Sayın Papadopoulos’un ülkesi yapmayı kabul etmesini beklemektedir. Türkiye ile ortak olmak istemekte, bunun, Kıbrıs Türk halkını halehazırda ortağı olarak kabul etmeden ve onlara esiri veya kendine tabi bir varlık gibi davranmaktan vazgeçmedikçe gerçekleşemeyeceğini idrak etmemektedir. Kendine fazla güvenen ve “ya hep ya hiç” yaklaşımında olan Kıbrıslı Rumların, Kıbrıs Türk halkını incitmeye ve müzakere masasında elde edemediklerini elde etmeye devam etmelerine neden olan Brüksel’de haksızca ve gayrı yasal olarak elde ettikleri ağırlıklarını kullanmaktan alıkonmalıdırlar.

Kıbrıs Türk halkı, yaklaşık yarım yüzyıldan beridir maruz kaldığı şiddete, acıya ve mahrumiyete karşı onurlu kimliğini, varolan anayasal haklarını, kendi geleceğini ve Kıbrıs’ın geleceğini tayin etme hakkını ve siyasi eşitliğini korumayı başarmıştır. Her ne kadar Nisan 2005’ten sonra da Kıbrıs konusunda bir kazan-kazan anlaşması elde edilebilmesi için çaba harcamaya devam edecekse de, tüm gayretlerimize rağmen Kıbrıs Rum tarafıyla, üzerinde mutabakata varılmış ve BM’nin kabul ettiği siyasi eşitlik, iki kesimlilik ve ortaklık ilkelerini destekleyen bir anlaşmaya benim görev süremce varamadığımız için gerçekten üzgünüm.

Sayın Genel Sekreter, size, bilhassa hakkaniyet ve adalet hissinize her zaman saygı duyan biri olarak, günden güne daha karmaşık bir görev halini alan, uluslararası barışı ve güvenliği korumaya yardım etme, halkların self-determinasyon ve eşit haklarına saygı temelinde uluslar arasında dostluk ilişkileri geliştirme, ve ekonomik, sosyal, kültürel, insani ve insan hakları niteliğindeki uluslararası sorunları çözmek için uluslararası işbirliğini başarma görevinizde en iyi dileklerimi sunarım.

Ekselansları, benim için en üst düzeyde değere sahip olduğunuz hususundaki teminatımı lütfen kabul buyurunuz.

Rauf R. DENKTAŞ
Cumhurbaşkanı

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Benimle Kıbrıs'taki duruma ilişkin görüşlerinizi paylaşıp önümüzdeki yıla ilişkin niyetlerinizi bildirdiğiniz 5 Kasım 2004 tarihli mektubunuz için teşekkür ederim. Bana yönelik nazik sözleriniz için size müteşekkirim. Uluslararası barış ve güvenliği sağlamaya yardımcı olma işlevinin gittikçe artan biçimde karmaşıklaştığı şeklindeki tespitinizi haklı buluyor ve bu konuya ilişkin iyi niyetli temennilerinizi takdirle karşılıyorum.

Kıbrıs meselesine ilişkin kapsamlı düşüncelerini ilgiyle okudum. Bu analiziniz Kıbrıs meselesi konusundaki derin hassasiyetinizi ve on yıllardır meseleye ne denli angaje olduğunuzu gayet iyi yansıtmaktadır. Böyle derin bir irdeleme hem gelecek kuşaklara bırakılacak değerli bir miras olması bakımından hem de meselenin kilit şahıslarından birisinin düşüncelerinin kayda geçirilmesi bakımından çok kıymetlidir.

Uzayıp giden, karmaşık ve sıkıntılı bir mesele olsa da Kıbrıs meselesi üzerinde sizinle yakınen çalışma fırsatı bulmak benim için bir ayrıcalık (ve aynı zamanda kişisel düzeyde de bir zevk) olmuştur. Bu fırsattan istifade size önümüzdeki aylar ve yıllar için en iyi dileklerimi iletiyorum.